நள்ளிரவு நந்தவனம்



மண்ணுலகிலே இருக்கிறதுவே
வடிவடிவான நந்தவனங்கள்
விண்ணுலகிலே இருப்பதுவோ
வேடிக்கையான நந்தவனம்
பற்பல மலர்களையெல்லாம்
பாரினிலே பார்த்ததுண்டு
பகலிரவாய் ரசித்ததுமுண்டு
எத்தனை முறை ஆசைப்பட்டாலும்
இரவில் மட்டுமே இன்பமுண்டு
இலவசமாய் பார்ப்பதாலன்று

இருபத்தேழு வகையான மலர்களெல்லாம்
இருட்டிலே மின்னுவதுண்டு
இடையிடையே மழைப் பொழிந்தால்
எப்படி ரசிப்பது கன்று
பூந்தோட்டம் காவல் காக்க
பூரிப்போடு வருகின்ற நிலவே
பூரணை தினத்தன்று
பொக்கிசமாய் நிற்பாளன்று
திங்களிலே திங்களுக்கு விடுமுறையுண்டு
திருடப்பார்க்குதே தேவதைகள் புகுந்து
பார்க்க பார்க்க திகட்டாத
பால் வண்ண பாசமலர்களே
படித்தவனும் பாமரனும்
பான்மையுடன் ரசிக்கும்
நந்தவனமே
நீலநிற பின்னனி கொடுத்து
நள்ளிரவில் மலரும் நந்தவனமே
இயற்கை நந்தவனம் தானமைத்து
இரவையும் சீதமாக்கி தந்த நந்தவனமே
எப்போதும் நாங்கள் உனது சொந்தமே

சொன்ன சொல் என்னாச்சி

சொன்ன சொல் என்னாச்சி
சூறாவளியில் உடைந்த வீடாச்சி
மனதார சொன்ன வாசகமோ
மாருதத்திலே உரசி போயாச்சி


ஒற்றையடிப் பாதையில
ஒன்றாய் இரண்டற கலக்கையில
உண்மைய சொல்லி வாராளென்று
ஊதாரியா யானும் உருகினேனே

சித்தத்திற்குள்ளே கலந்த சித்தம்
சிறைப்பட்டு கிடந்ததே நித்தம்
பெண்ணியம் போற்றிய பிதாவுக்கு
சூசகம் செய்த ராட்சசியே

அன்பையே யான் அடைக்களம் செய்தேன்
வம்பையே நீயோ இன்று வாரியணைத்தாய்
பண்பையே பாரிலே போட்டுடைத்த பாவியே
வீண்த்தெம்பை நீ வீட்டிலே விற்றதேனடி

நம்பியதற்கு விதைத்த நாற்றுமேடையா
நாயகனை ஏமாற்றிய நடைபாதையா
தன்னம்பிக்கையோ தனக்கிருக்கு
தலைகீழாக கலாச்சாரம் மாறியிருக்கு

தாலியை கட்டியதும் தாம்பத்தியம்
வேலியை உடைப்பதில் வீரசோழியம்
வேதனையான விண்ணப்பம் இன்று
சோதிடம் சொல்லியே சுட்டதிங்கே

சொன்னதை மறப்பது சுலபம் உனக்கு
எண்ணியதை இழந்தது எனது மக்கு
காலம் சொல்வதோ தெரியாதுனக்கு
கோலமாய் நிற்கையில் புரியுமுனக்கு

தூதுசெல் துணையே


சொல்வதை சொல்லும் சுவர்ணகிளியே
என் சுந்தர வேண்டுகோளை சொல்லிடு கிளியே
தனிமையில் இனிமை எங்கே கிளியே
தத்ரூபமாய் சொல்லிடுவே பைங்கிளியே
காதல் நோய்க்கு மருந்தில்லை கிளியே
உன்  வாசகத்தால் தூய்மையாக்கு கிளியே
பலமடல்களை நித்தம் பறக்கவிட்டபோதும்
காதல்  பச்சைக் கொடி காட்டுதில்லையே
உண்மையை சொல்ல ஊடகமாய் பலயிருக்கு
உள்ள(த்திலுள்ள)தை சொல்லும் திறமை உனக்கிருக்கு
நம்பிக்கையில்லா நயவஞ்சகர்களை நம்ப முடியாதே
காதல் வெற்றிவாகை சூடுவது உன்னால் கிளியே

விளையாடிப் பார்த்தாய் வினையாகிப் போனது


அன்று  காதல் வாசம் வீசி
இதயத்தை ஸ்பரிசம் செய்தாய் நீயே
மனசும் அத்திவாரமிட்டு
அடைக்களம் தந்தது அன்பே
சல்லாபம் கொள்ள ஆசைப்பட்ட நீ
காதல் சங்கமிக்க மறுத்ததேன்
மாமனார் மகளே
காதல் பெயரை சொல்லி
மோதல் செய்தது நீதான் காதலியே
விளையாடிப் பார்க்க நானென்னை
விளையாட்டு பொம்மையா
அறியா எனது தூய மனது
அடிமையாகிப் போனது
உன் வாசகத்திற்கு
வாழ்க்கையில் விளையாடாதே பாவியே- காரணம்
வஞ்சகக்காரியறியா என் மனதே
வாழும்போதே வாழ்த்திவிடுகிறேன்
நீ வளமுடன் வாழ்கவென்று

தமிழா என் தமிழா


தமிழா என் தமிழா
தலை நிமிர்ந்து நடடா
மனத்திடம் கொண்டவன்
மறத்தமிழன்
மான்புடன் சிகரந் தொட்டவன்
சிம்மத்தமிழன்
இணையத்தை கண்டறிந்தவன்
எங்கத் தமிழன்
பாட்டுக்கு பாதை
காட்டியவன் சங்கத்தமிழன்
அகிம்சையால் அரசை
கைப்பற்றியதும் அன்புத் தமிழன்
வீர விளையாட்டை
அறிமுகம் செய்தவனும் அன்புத்தமிழன்
வெற்றிக்கொடி பெற்றவனும்
வேங்கைத் தமிழன்
முல்லைக்கு தேர் கொடுத்தவனும் வீரத்தமிழன்
கட்டிடங்களை அமைத்தவனும் கலைத்தமிழன்
எத்தனை பிணக்கு வந்தாலும்
எதிர்த்து நில்லடா இளந்தமிழா

பாவி மக ஒன் நினப்பு


பாவி மக ஒன் நினப்பு
என்ன பாடாப்படுத்துதடி
வயசுக்கு வந்த புள்ள
வாழத்தண்டு போல வெள்ள
ஆசாபாசம் கூட வந்து
அடிமனத தட்டுனுச்சி
பாசம் செஞ்ச பாவமென்ன
மோசம் செய்ய முந்திருச்சி
அன்பு என்ற வார்த்தைகுள்ள
அரளி விதைய தூவிருச்சி
காதல் என்கிற கானல்நீர
களவு தனமா ஊத்திருச்சி
காதல் செய்ய ஆசப்பட்டு
கால்கடுக்க காக்க வச்சி
கண்ணே ஒன் மனசுகுள்ள
காவி இழுத்து உறிஞ்சிருச்சி
பாசங் காட்டுர ஒன்ன நெதம்
பாக்க நானு ஓடி வந்தேன்
மோசஞ் செய்யும் ராக்காச்சினு
முன்னமே தெரிஞ்சிருந்தா
தல மொழுகி ஒதிங்கிருப்பேன்
தல நிமுந்து வாழ்ந்திருப்பே
அன்புங்கிர பாசங் காட்டி
வம்ப நெதம் வளர்த்தவளே
நம்ப சொந்தோம் அத்துப்போச்சி
நாளு பேருக்கு தெரிஞ்சிப்போச்சி
அவனோட சரி அன்பா வாழு
அன்பு மச்சா சொல்றத கேளு
பாசோம் என்பது ஒனக்கில்ல
பாடாப்படுத்துது ஓன் நினப்பு புள்ள

தைமகளே வா

பல ஆண்டுகள் வந்து போன
பாசமான தைமகளே வா
மறத்தமிழனின் மான்புகளை
மகிழ்வுடனே எடுத்துரைக்க வா
பழையனவை கழித்து நித்தம்
புதியன புகுத்த புதுத் தெம்புடன் வா
பாரம்பரிய விளையாட்டுதனை
பதுக்கி பேசும் ஜீவனுக்கு
பகுத்தறிவை புகட்டி நீயும்
பாடம்தனை கற்பித்திட வா
கொஞ்ச கொஞ்சமாய் நம்மினத்தை அழிக்கும்
கொடூர  களையை பிடுங்கிட வா
பாலோடு தேன் கலந்து
பச்சரிசியை அதிலே போட்டு
பசப்பு வார்தையை கிள்ளி எரிந்து
இனிப்பெனும் இன்பத்தைத் தந்திட வா
தை பிறந்தால் வழி பிறந்தது அந்தக்காலம்
பேனா மைக் கொண்டு சீரழிப்பது இந்தக்காலம்
தமிழன் என்ற சொல்லுக்கான
தனித்துவத்தை இயம்பிட வா
தரங்கெட்டு செயலைப் புரியும்
குணங்களை நீ நீக்கிட வா
இத்தனையும் செய்ய வா
இன்பக்கடலில் மூழ்கிட வா
தலை நிமிந்து தமிழன் வாழ
தாரக மந்திரமாய் ஒலித்து வா