முதல் கவிதை

அன்பென்ற கடலில் விளைந்த முத்தே
அப்பா செதுக்கிய அழகிய சொத்தே
வயதோ உங்களுக்கு மூவைந்து
வைரமாய் மிளிரும் இளங்கன்று
மூன்று வயதில் முதுகில் சுமந்தே
மூவேளையும் உனையே நினைந்தேன்
ஆலைக்கு நானும் செல்கையிலே
ஆளுக்கு முதல் கிளம்புவீரே
கால்களை பிடித்துக் கொண்டு
கரைச்சலும் அன்று செய்தீரே
வளர்ந்து வாலிபனாக திகழ்ந்தாலும்
வாரியணைத்து கொஞ்சுவேன் செல்லமே
அனைவரின் மனிதிலும் இடம்பிடித்து
அப்பம்மாவின் இதயத்திலே குடிபுகுந்து
அருமந்தபிள்ளையான அபிக்குட்டியே
அன்பு உறவுகளது செல்லக்குட்டியே
சிகரந்தனை தான் தொட்டிடவே
தியாகம் செய்யும் தந்தையானேனே
கல்வியெனும் அழகைக்காண
காசினியிலே பல இருக்கார்
கரிசனையோடு கற்று தேர்ந்தால்
காலமெல்லாம் பான்மை மகனே
வாழ்க வாழ்க எந்தன் செல்லக்குட்டி
வாழ்த்துகின்றேன் கைகளைத் தட்டி
அகவைத் தின நாளின்றையா
அகமகிழ்ந்த ஆலாபனங்களை

தமிழுக்குத் தாலாட்டு


அகரத்தில் மலர்ந்த அன்னைத் தமிழே
ஆதியில் தோன்றிய வண்ணத் தமிழே
அகிலம் போற்றும் அழகுத் தமிழே
ஆராரோ ஆரிரரோ ஆராரோ ஆரிரரோ

முத்தமிழின் வித்தகமே
முவுலகின் மூத்தவளே
சித்தமெல்லாம் ஒளிபரப்பி
சிகரந் தொட்டு வாழ்ந்திடம்மா
இரத்தத்திலே நீ கலந்து
எண்ணத்திலே கருவுற்று
கவிதையாக பிறந்து வந்த
என் திரவியமே கண்ணுறங்கு
ஓராட்டு பாடியிங்கே
உன்னை வெல்ல நானிருக்கேன்
தாலாட்டு கேட்டு நீயும்
தரணியெங்கும் முழங்கிடம்மா
தீந்தமிழாய் இனிப்பவளே
திக்கெங்கும் ஒலிப்பவளே
தேசமெல்லாம் சுற்றி வந்து
திவ்விய நாதம் பாடிடுக் கண்ணே

முள்ளிவாய்க்கால் சரீரம்

அகரத்தின் சிகரமான அடையாள நகரமே/
ஆகுலத்தில் கலங்கிய குருதிப் பிரவாகமே/
மறத்தமிழன் வாழ்ந்த மாண்பான இடமே/
மக்கிப்போன எருவில் கக்கிய தடமே/

ஆணவத்தின் பிடியில் சிக்கிய மனமே/
ஆண்டவனும் கண்ணை மூடியக் கணமே/
நாடாள ஆசைப்பட்ட நாயக்க கூட்டமே/
நம்மினத்தை அழித்த சுவடும் இதுவே/

அழிந்துவிட நாங்களென்ன அரைவட்ட நீர்க்குமிழியா/
ஆவேசமாய் எழுந்திடும் அருகம்புல்லடா நாம்/
உடலமெல்லாம் உக்கி உரமாகிப் போனாலும்/
ஒருநாள் எழுவோம் உலகை ஆள/


காவத்தையூர் பழனியாண்டி கனகராஜா

கொழுந்தெடுக்கும் கோதையரே


கொடுத்தெடுக்கும் கோதையரே

கொங்காணியிலே என்ன இருக்கு
அந்த கால கனவெல்லாம் கணக்கு
அருகம்புல்லா தூங்கிக்கிடக்கு

சாதனைகள் பல செய்து
சாதிக்க மனசு துடிக்கையில
கூலிகாக்கார கூட்டமென்று
கொடுமை செய்ய பார்க்குறீயே

பீதியென்பது எங்களுக்கில்ல
பிரம்மனிடமோ நீயும் கேட்டதில்ல
ஊக்கத்தோடு வென்றெடுக்கும்
உழைப்பாளி சிங்கங்கள்டா நாங்க

பாம்பும் சிறுத்தையும் கூடவே வந்து
பாட்டாளி வர்க்கமுனு அழிக்க பார்க்கும்
பயந்து நாங்க ஓட மாட்டோம்
நாடே உயர நாங்க உழைப்போம்

நீயும் நானும் ஒன்னா சேர்ந்து
நிம்மதிக்காய் சுதந்திரம் கண்டோம்
தனக்கு மட்டும் உரியதென்று
தம்பட்டமடிக்கும் சாதியடா நீ

உலக நாட்டு வரிசையிலே
ஒன்றாம் இடத்தில எங்க உழைப்பு
உழைப்பெல்லாம் சுரண்டிகிட்டு
ஊதாரியாக்குவதே உங்க நெனப்பு

இனியும் பொறும எங்களுக்கில்ல
துளியும் கூட அஞ்சுவதில்ல
கழனியில விளையும் நெல்லுபோல
கல்வியில உயர்ந்து காட்டுறோம் பாரு

எரிந்தது நூலகமா? இல்லை தாயகம்!


அன்பும் அறிவும் இரண்டறக் கலந்து/
அன்றையத் தமிழனின் மனதினில் பதிந்து/
உருவாகிய அழகிய அறிவுக் கோட்டை/
எருவாகிப் போனதால் வீழ்ந்ததே வேட்கை/


பனுவல்கள் நாளும் பற்பல சேமித்து/
பாசத்துடன் அனைவரையும் ஒன்றாய் கோர்த்து/
தமிழனின் வரலாற்றை தரணியில் நிலைநாட்ட/
தாற்பரியமாய் எழுந்த தங்க மாளிகையிது/

கண்கள் இரண்டும் குருடாகிப் போனால்/
காட்சிகளை காண முடியுமா எமக்கு/
அறிவுக்கண்னை தீயிட்டு அழிக்க நினைத்தால்/
ஞானக்கண் மீண்டெழுமே தெரியாத உனக்கு/

வீரத்தமிழனின் பான்மையை விளங்காத மானிடா/
தீரயோசித்து தீர்மானிக்காத கயவனடா நீ/
புத்தங்கங்களைத் தானெரித்து பித்தனே மகிழ்ந்தாயடா/
மொத்தமான தாயகத்தின் சித்தமெல்லாம் கலங்குதடா/

நாமெல்லாம் தாயகத்தில் ஒரு இனமடா/
நமக்கென்று ஒரு குணமுண்டு புரியாதா/
அரக்ககுணத்தை நீ எரித்துப் போட்டு/
அறிவுக் கண்ணை திறக்க விடு/

வாசகசாலையில் பிறந்த வண்ணச் சிசுக்களை/
வஞ்சக எண்ணத்தால் நசுக்கினாயே பாவி/
தழிழனின் தார்மீக சொத்துடா அது/
தரணியெங்கும் பறைசாற்றும் தமுக்கமடா இது/

நாம் வாழ்ந்த வரலாறுதான் நூலகம்/
நாசமாகிப் போனதே எங்கள் தாயகம்/
எதிர்காலம் நாளை தமிழின் வாசகம்/
இடிக்க முடியாத அழகிய கோபுரம்/

வருங்கால ஆட்சியினை வசமாக்குவான் தமிழனென்று/
ராத்திரி வேளையிலே ரணகளமாகியது தாயகமே/





இதயம் துடிக்காதோ

இதயம் துடிக்காதோ
என்னவளை நினைக்காதோ
நேசமென்றும் கசக்காதோ
நெஞ்சினிலே சுமக்காதோ
பக்தியும் பிறக்காதோ
முக்தியும் கிடைக்காதோ
காதலை மறுக்காதோ
காலகாலமாய் இனிக்காதோ

#தண்ணீரெனும் #தீர்த்தம்



இயற்கை அன்னையின் உடையே
எமக்கு கிடைத்த கொடையே
மண்ணைக் காக்கும் மரமே
மழையை தந்த குணமே

ஊருக்கெல்லாம் உதவிடும் நீயே
ஓய்வில்லாது போராடும் நீரே
தனத்தை கொடுப்பது தர்மமே
தான்தோன்றியாய் வீணடிப்பது பாவமே
ஓடும் நீருக்கோ ஒற்றுமையுண்டு
ஒருநாள் கடலில் சேர்வதுமுண்டு
கிடைத்த பொக்கிசத்தை கிழிந்தெரிந்து
பீலி சண்டைகளோ நாளும் மூண்டு
காவல் பணிமனை முன்னே இன்று
கைக்கட்டி நிற்பது ஏனடா மனிதா
தண்ணீர் பஞ்சம் வரும்போது-நீயோ
தவமிருப்பாய் பீலிகரையில் நின்று
எப்போ தண்ணீர் வருமோவென்று
ஏக்கத்துடன் கலங்குவாய் நின்று
வெறுமனே குழாய்களை திறந்து சென்று
வெட்டிக் கதைகள் பேசினாய் அன்று
சிந்திய துளிகளையெல்லாம் தினமளந்து
திருப்பி தருவாயா நீயே இன்று
கடவுளுக்கே வந்த கோபமென்ன
கலங்க வைத்த சாபமென்ன
இத்தனைக்கும் இனிய பதில்
இறைவன் நம்மை சபித்ததாலே

நினைவே சங்கீதம்


நினைவே சங்கீதம்
நீந்துதே மனதில் எந்நாளும்
கானங்களும் ஒலிக்கிறதே
காதலின் நினைவுகளும் பிறக்கிறதே

உண்மைக் காதலின் உத்தரவாதம்
ஊன்றிப் பார்த்தால் கானம் பாடும்
அலைகளின் ஓசையோ அடையாளம்
அன்பிலே மலர்ந்த கீதாசாரம்
நினைவுகளை நீந்தவிட்டு
நெடுநேரம் காத்திருந்தேன்
வெற்றிவாகை சூடிக் கொண்டு
நெற்றில் திலகம் இட்டதிங்கே
அன்பு என்ற வார்த்தையெல்லாம்
அவ்வப்போது மலரும் கானலல்ல
ஆயுள்வரை நிழலைத் தந்து
ஆதரிக்கும் அசையா ஆலமரமே
உன்னை நினைத்து மூச்சிவிடும்
உயிர்க்காதல் சங்கீதமாய்
உலகம் அழியும் காலத்திலே
தடம் பதிக்கும் சாதனை நினைவே
இசையால் வசையாகா இதயந்தனிலே
இனிமை சேர்க்கும் உன் நினைவே
ஒவ்வொரு நொடியும் நினைத்து நினைத்து
உள்ளத்தில் பதிந்த ரீங்காரமே

தொடு வானம் தூரமில்லை


இலக்கு என்ற விளக்கு
ஏற்றினால் எங்கும் சிறப்பு
இருளை நீக்க எத்தனையோ ஒளியிருக்கு
இமயம்தனை தொட்டிட பாதையை வெட்டு

முயற்சி எனும் பயிற்சி எடுத்து
முன்னேற்ற கோணத்தில் வாழ்வை நகர்த்து
சாதனை புரிந்த சாம்பவான்களெல்லாம்
சோதனைகளை தாங்கி வந்தவர்கள்தான்
கவியென்ற விதை முளைப்பதற்கு
கணநாட்கள் சென்றதுதான்
கரிசனையோடு கிறுக்கியதால்
பரிசுகளையெல்லாம் வாரி தந்ததுவே
விருதுகளை பெற்றிடவே
விடாமுயற்சியை விடவில்லை
தன்னம்பிக்கையும் வளர்ந்து வளர்ந்து
தானாய் சிகரம் தொட்டதிங்கே
குறிக்கோள் என்ற இமயமலையை
கூடிய சிக்கிரம் அடைந்திடவே
தைரியமென்ற ஏணியை எடுத்து
தடம் பதித்த சிங்கக்குட்டியடா

#அந்தகால #சித்திரயே #வா #வா


சித்திரையும் வந்துரிச்சி
நித்திரையும் கலஞ்சிரிச்சி
அந்த கால வாழ்க்கையெல்லாம்
அப்படியே மனசுல ஒட்டிக்கிச்சி

கல்விய புகட்டுனுமுனு -அப்பா
கடையில வச்ச நகைகளெல்லாம்
அடகுல மூழ்கி போக முன்னே
ஆதாய காசுல மீட்டுனாரே
பட்டாசு கொளுத்த கூடாது மகேன்
சுட்டா கையில புன்னாகிடுமுனு
பக்குவமா அம்மா சொன்னதுமே
மத்தாப்பும் சுத்தி மகிழ்ந்தேனே
மகிழ்ச்சியா நானும் இருந்தேனே
பணிய கானுலபோய் குளிச்சிட்டு
படபடனு வந்தேனே வீட்டுக்கு
பலகார வடையெல்லாம் எடுத்துவந்து
பத்திரமா அப்பாட்ட நானுங்கொடுக்க
மொறப்படி வாழையிலயில படையலிட்டு
மூத்த குலதெய்வத்த வணங்கினோமோ
முந்தி விநாகனை நாங்க நெனைத்து
முதல் தேவாரத்தை அம்மா தொடங்க
பள்ளியில படிச்ச தேவரத்தயெல்லாம்
பக்தியோட படிச்சோம் மூவருமே
அக்கம்பக்கம் சொந்தங்களுக்கென்று
அக்காவும் நானும் பொதி செய்து
ஆசையுடன் கொண்டு சேர்த்த
அந்தநாட்களெல்லாம் மீண்டும் வருமா
ஒன்றுமறியா பருவமது
உள்ளத்துலே இல்ல சூதுவாது
நல்லதே படிச்சி வாழ்ந்ததாலே
நானும் கவியில சொல்லலானேன்
வா வா எமது சித்திரயே
வாழ வழி காட்டிடுங்க புத்தரே
சந்தோசமா வீசுங் காற்றலையே
சமாதான வாசம் வீசிடுவே
நேரம் காலை 8.09

பாடல் போட்டி 17


பாடல் ; தாஜ்மஹால் தேவை இல்லை
அன்னமே அன்னமே
#பல்லவி
காசுபணம் தேவையில்லை
தங்கமே தங்கமே
பாசமழை பூமியெல்லாம்
என்றுமே பொழியுமே
சொந்தபந்தம் சூடி தந்ததோ
காலமெல்லாம் வாழ்த்தி மகிழுமோ
காசினி கண்டும் போற்றும் காதல் இதுவோ
(காசுபணம் தேவையில்லை)
#சரணம்-1
ஒற்றையடி பாதையில்
ஒன்றாக போகலாம்
ஒய்யாரமாய் நம் கூடலோ
மெருகேறி ஆடி பாடலாம்
கல்யாணம் என்பது
சொல்லாமல் ஆகலாம்
கண்ணாலனே நம் பாசமே
காவியம் வேண்டி வாழலாம்
பன்னீரிலே வாசமாகி
பறைசாற்றும் தேடலே
சுடர் ஏற்றி நாமும் சொல்ல
மலை ஏற வேண்டுமே
சோலை தரும் தென்றல்
எம்மை பண்பாடுமே
(காசுபணம் தேவையில்லை)
#சரணம்-2
காலங்கள் என்பது
கடிகாரம் போன்றது
ஒன்றை விட்டு ஒன்று பிரிந்தால்
பயணிக்க பாதை காட்டுமா
காதல் வந்த வேளையில்
கைதட்டும் பந்தமே
நீயும் நானும் ஒன்றாய் வந்தால்
நதிமீன்கள் கீதம் பாடுமே
பார்க்காத காதலெல்லாம்
எம்மண்ணில் வாழுமே
இன்னிசையின் கானமழையில்
இதயங்கள் பேசுமே
கண்கள் இரண்டும் கவிதை பாட
வா தங்கமே
(காசுபணம் தேவையில்லை)

திவசம்=தெய்வத்தின் வசம்


அப்பா இறந்து ஆண்டுகளோ பதினாறு
அன்பு என்றும் வற்றாத தேனாறு
எண்ணங்களை கல்லாக்க நினைத்தபோதும்
இரு விழிகளோ ஏற்க மறுக்கிறதே
கடந்து வந்து பாதைகளும் கலங்குகிறது
காப்பாற்றிய உந்தன் குழந்தைகளும் ஏங்குகிறது
கண்ணீரும் பாவமென்று யோசித்த கண்மணிகள்
வெளிவரும் போதெல்லாம் வேலி இட்டதப்பா
உங்களை ஒருபோதும் கடவுள் வெறுத்ததில்லை
எங்களை சுமந்த பூமியே சாட்சியானதால்
பொறுமையின் அடையாளமான பூமித்தாயும்
போட்டியிட உங்களை அழைக்குதப்பா
தங்க மனசோ தர்மருக்கு அதிகமப்பா
தங்காவை அழைக்கையில் தடுமாறி நின்றாரப்பா
கவலை வந்து மனசில் புகுந்ததுமே
கனகு உங்களை இழந்து தவிக்கிறேனப்பா
வாருங்களப்பா கடைக்குட்டியின் கனவினிலே
ஓடிப்பிடித்து ஒன்றாய் நாம் விளையாடிடுவோம்
கத்தி அழுதிடவும் அடியேனுக்கு ஆசையப்பா
அக்காவை பார்த்ததும் கண்கள் மறுக்குதப்பா
வாழ்க்கையின் விதியப்பா வாரிசை பிரிந்தது
வந்து பிறந்துடுங்களப்பா பூலோகத்திலின்று
உங்களை நான் மறக்கவே இல்லையப்பா
தங்களைபோல் தந்தை இனி கிடைக்குமாப்பா
நினைவுகளை நித்தமும் அசைபோட்டு
நிமலனின் அருளை அதிகம் பெற்றப்பா
நிம்மதியா வாழ கருணை காட்டுங்களப்பா

பௌர்ணமி நிலவில்


வானவீதியில் உலாவரும்
வளர்மதியே
வசியமாகிப் போனேன்
உன் பார்வையிலே
கதிரவன் உன்னை
காண எண்ணுகையில்
நாணத்தில் மறைந்து
நளினம் காட்டுவதேனடி

மெய்ப்பீரமோ மெல்லிய
போர்வையால் மூடுகையில்
விரகதாபத்தால் மனதோ
விடலை பருவமானதடி
என்னவளை அழகென்று
இவனின்று ரசிக்கையிலே
வானரதத்தில் நீ வருகையிலே
தடுமாறிப் போனேனடி
எப்பொழுதும் வருவாயானால்
முப்போழுதும் மகிழ்ந்திடுவேனே
எதிர்ப்பார்த்த விழிகளிரண்டோ
விடுமுறையும் கேட்டதிங்கே
முழுமதியாய் நீந்திடும்
மூவுலக தேவதையே
பூவுலகில் அவதரித்து
வீடுபேறு தந்துவிடு
எமதர்மராசாவே
இன்னொரு பிறவி தந்துவிடு
பௌர்ணமி நிலவின் அனுமதியோடு
பவனி வர அவா இன்று

பணமெங்கே பாசமங்கே

வாலி சான்றிதழ்
******************
பணமெங்கே பாசமங்கே
***************************

அன்பென்ற மனமோ தாராளம்
அடங்கி கிடப்பது ஏராளம்
பணமென்ற வேசத்தால்
பாதாளத்தில் துயிலுதிங்கே

நட்பெனும் ஒலியெழுப்பி
நாடெங்கும் மடலனுப்பி
அகங்கார அரக்க குணத்தால்
அழிந்து போனது பாசமெல்லாம்

காதலிக்கவும் காசு வேண்டும்
கரம் பிடிக்கவும் காசு வேண்டும்
உண்மையான உள்ளத்திற்கு உத்தரவாதம் யாருமில்லை
பொய்யான காதலுக்கெல்லாம்
பொற்கிழி கொடுக்குது பூமியிங்கு

பாசமென்ற வார்த்தையைக்கூட பகிரங்கமாய் செப்பிட இயலாமல்
பணமென்ற மாளிக்கைக்குள்
பலநாட்களாய் தடுமாறுதடா

கயவரிடம் பணமிருந்தால்
கற்றவரெல்லாம் காண்பதெங்கே
மேடைதனில் ஒலிக்கும் சத்தம்
தனம் தானே கைகளைத் தட்டும்

சிறப்பான கல்விதனை சீரழிக்க விட்டிடாமல்
நல்வழி காட்டி நடந்தால்
நாடெங்கும் சந்தோசம் முழங்கும்

மனைவியினது மாங்கலியத்தை
மனதிலே சுமந்து வாழும்
மானிடரை நீ கண்டதுண்டா
உண்மைக் காதல்தனை
உள்ளத்தில் பதித்து
ஒவ்வொரு நொடியும்
அவளையே நினைத்து
உத்தமரும் வாழும்
உன்னதமான உலகமிது

பணத்தை பார்க்கும் குணத்தை விரட்டி
பாசமென்ற விதையை நாட்டி
பாண்போடு வாழ்வோம் நாமே
பாசாங்கு இனிமேல்
வேண்டாம் மானே

காவத்தையூர் பழனியாண்டி கனகராஜா

ஏமாற்றம்

கனவுகள் பற்பல கண்டும்
நினைவுகளை நாளும் சுமந்தும்
அம்சமான பெண்ணொன்று தேடி
அலைந்த நாட்கள் அறிந்ததாரோ

எத்தனையோ பாவைகள் தேடிய போதும்
இவனை தேடிய இத்துணையை கண்டு
வடிசத்தில் சிக்கிய மீனைபோல
புழுவை கண்டு ஏமாந்ததேனோ

மீலம் காட்டும் காட்சியெல்லாம்
மெய்யாய் உணர முடியாதுதானே
இயற்கை செப்பும் இம்சைகளை
எளிதில் உணர முடியாதன்றோ

ஏமாற்றம் கற்பித்த படிப்பினைகள்
எண்ணம் முழுதும் பதிந்திருக்கு
எடுத்தியம்ப முடியாது  மெய்ப்பிரமாய்
மாறியிருக்கு

தோற்றுப்போன  சம்பவமெல்லாம்
துளிர்விட்டு வாழ்த்தும்போது
ஏமாற்றி வாழ்ந்த கூட்டத்திற்கு
என்றோ  பாடம் புகட்டிடுமன்றோ

 

சொன்னது நீதானா?

காதலென்ற வலை வீசி
கச்சிதமான மொழி பேசி
இதயங்கள் இரண்டற கலக்க
இன்புடன் வாழ்வோமென்றது நீதானா?

உண்மைக் காதல் ஊற்றெடுக்க
ஊமை நினைவுகள் மெதுவாய் சிரிக்க
மிதிவண்டியில் செல்கையிலே
மென்மையை உணர்த்தியவள் நீதானா?

பிரியாத வரம் கேட்டு
சரிபாதியாய் உயிரில் கலந்து
பிரார்த்தனை செய்த மனமின்று
பெருமிதத்துடன் வாழுதிங்கே

சொன்ன சொற்களும் சோர்வுற்று
சுவீகரித்த மனமும் திகிழுற்று
தனிமையில் இனிமை பெற
தவிக்கவிட்டவளும் நீதானா

நிலையாமையின் வெளிபாட்டை
நீயோ மெதுவாய் கற்றுத் தந்தாய்
நிம்மதியாக வாழ்ந்திடவே மீண்டும்
நீந்தி கரையை கடப்போம் கண்ணே

பழனியாண்டி கனகராஜா
நி.மு-1197

நிலவின் நகல் நீ

நிலவின் நகலே நீ
நீந்தும் தாரகையும் நீ
ஞாலத்தில் மலர்ந்த நந்தவனமும் நீ
நறுமணம் வீசும் சுகந்தமும் நீ

வானத்தில் தாரகைகள் இருபத்தேழு
வந்துதித்த தங்கரதம் நீதானே தேனு
விரல்களின் மகுடங்கள் மின்னியதும்
விரசங்கள் மௌனமாய் தூங்கியதே

அசைந்து வரும் அன்னமே
அகிலத்தின் முதல் சின்னமே
சீதமாய் சிரிக்கும் சின்ன நிலாவே
சித்தமெல்லாம் குளிருது உன்னாலே

இரவென்றாலே உந்தன் நினைவு
இன்பமென்றதும் பறக்கும் மனது
பிரம்மனுக்கோ பெரிய களிப்பு
உனை பார்த்ததும் உடனே திகைப்பு

வானத்து தேவதைகள் வாழ்த்து முழங்க
வடிவாய் ஆடிடும் மயிலும் தாங்க
உனை பார்த்த உள்ளங்களுக்கு
போட்டி போட நிலாவை இறக்கு

இம்மையிலே படைப்புகள் பலகோடி
செம்மையாய் பிறந்தவளே நீதானடி
நிலாவின் வாழ்க்கையோ நிர்க்கதியே
நிம்மதியான விம்பம் நீதான் ரதியே

வசந்தங்களே வாழ்த்துங்களேன்


இருமனம் இணைந்த திருமணத்திலே
நறுமணம் வீசப்போகும் நந்தவனமே
பிறந்த வீட்டுக்கு பெருமையையும்
புகுந்த மனைக்கு புகழையும்
ஈட்டித் தந்திடு இனியவளே
அன்பை தெளித்திடு அன்னமே
ஆயுள்வரை வளரும் இன்பமே
அன்பென்ற அத்திவாரத்திற்கு
அடிக்கல்லாய் சென்று
தியாக நிறத்தால் சித்திரம் வரைந்து
சிறப்புடன் வாழ வாழ்த்துகின்றேன்
செல்லமே

நினைத்தாலே இனிக்கும்


நினைத்தாலே இனிக்கும்
நினைவுகளோ நாளும் புளிக்கும்
மசக்கையின் இணக்கம்
மனதிற்குள் பிறக்கும்
பிண்டத்தின் ஏக்கம்
பேதைமையை மறக்கும்
பிறந்ததும் சுவர்க்கம்
பேரன்பின் மயக்கம்
மழலையர் இயக்கம்
குவளையாய் சிறக்கும்
நித்திரையின் சிம்மம்
நீந்துவதோ தாய்மனம்
நினைத்தாலே இனிக்கும்
சுவைத்தாலே திகட்டும்

தாய்மையின் கனவுகள்


தாய்மையின் கனவுகள்
தளராத தங்க நினைவுகள்
பதினைந்து நிமிடங்களில் மலரும்
பளிச்சென்ற மாணிக்க வைரங்கள்


மனதென்ற மாளிகையினை
மாதக்கணக்கில் சோடினை செய்து
பத்துத் திங்கள் காத்திருந்து
பாரினில் கொண்டாடும் திருவிழாவே

நல்ல பிள்ளையாய் தான்பிறக்க
நாடிய கோயிலோ பல இருக்க
மென்மையெனும் மேனியை கொண்டு
பெண்மையை போற்ற பிறந்த கனவு

கலைகள் பற்பல நித்தம் கற்று
அலைகளாய் படர்ந்த அருமந்தக் காற்று
சுவாசபப் பைக்குள் தானே நுழைந்து
சுகமாய் சுற்றிய சுந்தரக் கனவிதுவே

பிறந்த ஊரும் புகுந்த ஊரும்
பெருமை பல பேசிட எண்ணி
தூக்கம் கூட இல்லாமல் தினம்
ஏக்கமாய் கண்ட இனியக்கனவு

எழுபவத்தோடு இம்மையில் உதித்த
இன்னொரு தெய்வம் இவளிருக்க
ஒவ்வொரு கனவாய் மீண்டும் காண
ஒத்திகை காட்ட பிறந்துடு மகனே

கனவுகளும் பழிக்க வேண்டும்
பட்டபாடுகளும் ஒழிய வேண்டும்
அரங்கேற்றம் யானும் செய்திடவே
அவனியில் எப்போ பிறப்பாய் கன்னா

கலைவாணியின் பாணி


சரஸ்வதி பூசை இன்று
சகாக்களோடு தொழுதேனே அன்று
வைகறையிலே தானே எழுந்து
ஆசையோடு ஆற்றிலே குளித்து
வண்ண மலர்களையெல்லாம் கொய்து
வாஞ்சையோடு பள்ளியறை சென்றோம்

பாதையோரம் பூத்துக் குழுங்கும்
பலகோடி மஞ்சற் பூக்களையெல்லாம்
ஆர்வத்தோடு அவசரமாய் பரித்து
நேர்த்தியாக பையிலே குவித்து
நிர்வாகத்திடம் கொடுத்ததுமே
நிறைவாய் மனதிற்கு இருந்ததுவே

பாமாலை நாமும் பாட
பரவசமாய் நாமகளும் கூட
பக்திமயம் சக்தியாய் பிறந்து
பாலர்கள் மனதில் கலந்துவே

பூசையும் இனிதே நிறைவு பெற்றதுமே
பொங்கலை கதவருகே கொண்டு வந்ததுமே
பந்தி பந்தியாக நாமும் வந்துமே
பகிர்ந்து உண்டோம் நட்பூக்களோடுமே

பக்தி சக்தியும் இரண்டற கலந்து
புத்தியும் சித்தியும் தூய்மை மலர்ந்து
பாகுபாடு ஒன்றும் தெரியா
பச்சிளங் குழந்தையாய் கற்றோம் யாமே

ஆன்மீகச் சுவையும் அகத்திலூற
இன்சொல் கல்வியும் தேனாய் சேர
நல்லெண்ணம் ஊட்டி வளர்த்த
நாற்குரவர்களுக்கும் நன்றியையா

அகரத்தின் சிகரம்




அகரத்திற்கு  அத்திவாரமிட்ட  அறிவுக்கூடமே
அதுவே யான் பயின்ற இப்பள்ளிக்கூடமே
காவத்தையிலிருந்து கல்லூரிக்கு இரண்டு கட்டை
கல்வியை கற்பதிலே நாங்கள் காய்ந்த சிரட்டை
ஓடியோடி சளைத்தவர்கள் ஏராளம்-நித்தம்
தேடித்தேடி படித்தோமே தேவாரம்
காலையிலே தொடங்கிடுவார்  மேலதிக வகுப்பு
காலக் கிரமத்திற்கு வருவதே எங்களது சிறப்பு
தோட்டப்
பாடசாலையாய்  தொடங்கிய  கல்விக்கூடமே-இன்று
ஆயிரம் கல்விசாலையாய்  அங்கீகரித்த அறிவுச்சுரங்கமே
எண்ணற்ற பட்டதாரிகளை  ஈன்றெடுத்த தாயே
கவிஞனாய் மிளிர்கின்ற  நானுமுந்தன் சேயே
ஆசிரியக் குழாம்களின்  அயராத  விடாமுயற்சி
அதுவே  நீ   கண்ட  அற்புத  வளர்ச்சி
ஆண்வனுக்கு அழகிய நாமமோ பதியையா
அறிவூட்டிய தேவரோ நடணசபாபதி ஐயா
அமரர் இளங்கோ ஐயாவின் தியாகம்
ஆத்மா சூடிகொண்டதே இம்மகுடம்
நல்குணம்  கொண்ட  எண்  நவமென்பார்கள்
நல்வழிக் காட்டிய மகான் நவரத்தினமென்றார்கள்
கோணங்கள்
 கணிதத்தில்  பல  உண்டு
கோபுரமாய்  உயர்ந்துவே  கோணக்கலை  இன்று
சரித்திர விதைகளை விதைத்து விதைத்து
சாதனைகள்
பல படைத்து படைத்து
படர்ந்த  விருட்சமாய்  பார் போற்ற  வாழ
பாவலனாய்
 உன்னை வாழ்த்துகின்றேன்
வாழ்க வாழ்க நீ பல்லாண்டு
வாழ்துகின்றேன்  உன் கற்கண்டு
வாழ்க வாழ்க மாணவர் குழாம்
வளர்க வளர்க நமது மனிதகுலம்
கவிஞர்
 பழனியாண்டி கனகராஜா